Wassende stad
De stad, ooit ontsproten uit een kleine kiem, is een aantrekkelijk baken – maar verandert in een plaats van onheil zodra de groei leidt tot wanorde en chaos. In Wassende stad verbeeldt Lies Van Gasse dit proces. In haar gedichten ontaardt opbouw in ondergang, en is ondergang de voorwaarde voor heropbouw. Als het leven zelf.
Er werd ook een reeks plakplaatjes ontworpen om de dichtbundel te personaliseren. Deze kan je nog steeds bestellen bij de dichter zelf.
‘Een bundel als een goede fles whisky’ – Ruud Broekhuizen in het Radio 1 programma ‘Nachtkijkers’
Jouw ‘wassende stad’ is niet zomaar persoonlijk. Ze is ook politiek. Het is druk in je verzen en prangend, alsof je niet anders meer kunt dan die hele grote verwarrende buitenwereld in je gedichten te brengen – haar daar te huisvesten. Alsof je stad je verplicht tot een àndere taal – niet langer woorden waarmee je een veilig huis rond jezelf bouwt, maar zinnen die van buiten naar binnen waaien, die dat zorgvuldige huis openrijten en uitdrukking geven aan een verloren/veranderde droom. – Bart Van der Straeten
Eén lang gedicht over architectuur en urbanisatie, geweldig! – Michaël Brijs
De onmogelijkheid greep te krijgen op de stad (woonst, verleden, toekomst) of zelfs het bedenken van dat alles, omdat de dichterlijke werkelijkheid sputtert in de realiteit (…)
Mijn afdruk staat vol met aanduidingen als “mooi” of “sterk beeld”.
Ik som ze niet op, ik wou mij toch enig typwerk besparen. – Flor DeclercqEen bundel vol opstulpende lust – Warre Borgmans
Over Wassende stad:
– in Poëziekrant
– prepared poetry
– de bibliofiele editie
We deden alles in omgekeerde volgorde:
je benen vielen uit de lucht als takken,
je armen trok ik in mijn palmen
en ik nam je bij de ellebogen vast
als een bewaarengel.
Toen kromp je, verdwenen borsten en heupen,
werd je kaaklijn spichtiger, en sprong je in tuinen rond.
Je ploeterde in een zwembadje, draaide rond in een te wijde rok,
stapte op mama’s hakken, je mond wijd open voor die beslaglepel.
Terwijl je haar fijner werd en verdween, groeide je hoofd ten slotte,
tot je steeds ronder en zachter werd, je oogjes weer blauw en nieuw,
maar dieper in de kassen,
en je weer in mij verdween.
