Wenteling

‘Wenteling’, is een reeks van improvisaties. Ronddwarrelende motieven bewegen zich om een vaste kern heen, maar lijken zich nooit in een vaste structuur te willen laten vangen. ‘Ons midden is bestendig’, klinkt het ergens. Daaromheen waait van alles. Zandkorrels en ijskristallen, vijanden en geliefden, hemellichamen en lichaamsdelen, angsten en verwachtingen en ook opmerkelijk veel katten. De cyclus wordt twee keer doorbroken. De eerste keer door het gedicht ‘schot’, een soort waarschuwing, waaraan echter weinig gevolg wordt gegeven. De tweede keer door het gedicht ‘cirkel’, dat te arren moede de eindeloze rondgang van het bestaan bevestigt.

Van Gasse’s bundel Wenteling was een belangrijke stap in haar dichterlijke ontwikkeling. De bundel werd overigens ook genomineerd voor de Hugues C. Pernath-prijs. De term “wenteling” heeft in het Nederlands een hele set connotaties, van een “een draaiende beweging”, via “revolutie” tot “overgave”, “genieten” en “zich wentelen in.” De bundel beschrijft een dag die verschillend ervaren wordt in de percepties van verschillende sprekers. Die bevinden opgesloten in double binds en verlammende impasses: wanneer ze voorwaarts bewegen, botsen ze tegen muren; wanneer ze achterwaarts willen bewegen, realiseren ze zich dat dat onmogelijk is.

De cirkel is dan ook een van de dominante, meest frequent herhaalde beelden in deze bundel, zelfs op het formele vlak. De constructie van cycli, en van de bundel als geheel, is  een van de primaire structurerende principes die aan de basis liggen van haar schriftuur. Lies Van Gasse combineert veeleer gedichten tot systemen die samen gehouden worden door thematische herhalingen en ritmische en muzikale patronen, dan dat ze afzonderlijke, individuele gedichten componeert. Ze karakteriseert Wenteling zelf als “een muziekstuk waarin thema’s tot een compositie worden gemaakt, met fraaie improvisaties of variaties hier en daar.” – Patrick Peeters

Wenteling, Uitgeverij Wereldbibliotheek, 2013