Kanten stad
In 2014 volgde Lies Peter Theunynck en Hedwig Speliers op als Vrije Stadsdichter van Brugge. Daarvoor schreef ze twaalf gedichten en nam ze deel aan de seizoenswandelingen van de Lappersfort Poets Society die trouwens nog steeds het poëziepad cureert in het Lappersfortbos.
Na vijf stadsdichters kwam er een bloemlezing uit over het Brugse stadsdichterschap, waarvan Lies de cover verzorgde. Dit boek is nog steeds verkrijgbaar.
Dit gaat over verdriet,
maar ik zeg het anders,
als een snelle, veelvoetige wind,
koud over lanen,
als een haastige, zinloze gedachte.
Dit gaat over pijn, maar het klinkt
als
gefladder van bladeren,
gewicht waardoor men een buiging maakt,
de handen strak voor het gezicht.
Door het vallen van zon
moest ik mij onverwachts herschikken.
Door mijn middagen gaapt nu een dal.
In je slaap leg ik takjes naast je gezicht,
gevonden keien, schelpen, mos.
Je ledematen liggen als zacht koraal op de oever,
je woorden klinken na als een sleepnet
tenzij, als ik een rif leg
tussen mijn beide handen.
Over veel meer gaat dit niet.
Wit huilt de wandelaar,
een lijster schudt zijn veren.
De vogel buigt en bidt.
