een stem van paardenhaar
In september 2012 reisden dichter/beeldend kunstenaar Lies van Gasse en Bas Kwakman, directeur van Poetry International Rotterdam en beeldend kunstenaar, samen met een groep internationale dichters door Mongolië. Ze namen deel aan het internationale poëziefestival Altan Guruus, dat niet alleen in de hoofdstad Ulaanbaatar, maar ook in kleine steden, dorpen, gehuchten en zelfs eenzame tenten in de Gobi-woestijn werd gehouden. Toen bleek dat beiden de overweldigende indrukken van de reis al tekenend en schrijvend verwerkten, besloten ze om samen een boek te maken. Een stem van paardenhaar brengt de poëzie van Lies Van Gasse, het proza van Bas Kwakman en het beeldend werk van beiden samen. Dit levert een uniek en persoonlijk beeld op van een reis door een land van een betoverende schoonheid. Een land waar mens, dier en natuur op een onnadrukkelijke wijze in harmonie lijken te leven. Waar de moderne Westerse cultuur op soms bizarre wijze in balans wordt gebracht met eeuwenoude tradities en gebruiken.
Deze keer ben ik
om de aarde gegaan
in oude, wollen tenten.
U vroeg mij om helder te spreken.
Op de lucht lag het land,
op het land lag een doek.
Elk blok was een teken van voorspoed.
Er staat een mast op.
Een trein dendert.
De avond valt aandachtig.
Er liggen rozen op de bedden die ons dragen,
maar wij draaien in het stof.
Lint hangt om de armen.
Meer dan eens trekt de hemel
open en dicht.
In de nacht valt water
langs de muren
en wij horen het. Wij waden.
Wij smeren onze huid,
looien onze leden.
Een oude gazelle zingt
In onze buik worden kamelen.
