Annemarie Estor en Lies werkten van 2009 tot 2013 aan het project HAUSER. Ze lieten zich inspireren door de 19e-eeuwse Kaspar Hauser (1812-1833) en noemden ons personage naar hem. Hauser vertrekt op een dag uit een huis, sluit de deur en gaat de wereld in. Wie is hij? Wat wil hij? Waar gaat hij heen? De dichters-annex-kunstenaars verrasten elkaar elke week met een prentbriefkaart met daarop een nieuwe strofe in een klassieke versvorm.
Daarbij betrokken zij steeds meer samenwerkingspartners. Zo schreef Peter Mangel Schots – als vader – brieven aan Hauser, filmde Jess De Gruyter het filmpje ‘De laatste zet’ dat Deel 3 afsloot en begeleidde Michaël Vandebril Hauser als aartsengel door het hiernamaals. Joris Gerits redde als drakendoder Hausers posthume leven, toen zij in Moriar oog in oog kwamen te staan met een draak. Op het einde schreef Michaël Brijs een huiveringwekkende scène rond de kattengodin Halima.
Het project resulteerde in de publicatie Het boek Hauser (Wereldbibliotheek), maar ook in de rondreizende expo en een blog.
Hauser ging ook op tour:
– in de Bibliotheek van Sint-Niklaas
– in Geraardsbergen op de Kunstacademie
– in Leeuwarden, met ook een mooi stuk in de Moanne
ANS
De ogen open lijkt zijn hoofd een vloed waaruit de woorden
trager schieten. Hij verdrinkt. De tranen zijn hem na.
‘Kom, en zeg me wat je overkwam.’ Hij zwijgt.
Ik kijk vol vlijt zijn ogen in. Ik vraag hem: ‘Ben je wakker?
Kun je deze haren, deze ogen zien? Dit ben ik dan,
de zuster die je heeft verpleegd. Mijn naam is Ans.’
Ik krijg geen woorden meer terug. Hij lijkt wel in zijn hoofd
een strijd met taal te voeren, trillend stoot hij letters uit.
Ik onderga de pijn van tong en hals die in paniek iets raken,
en in zijn ogen welt zijn nood op, o, ik zou mijn kransslagaders
met zijn milt verbinden willen en hem taalloos willen tonen
dat ik trouw en zacht hem toe zal doen, dit lam in deze harde leegte.
Ik dek hem toe en leg compressen. Bult na bult bestrijk ik met wat zalf.
De dokter komt de kamer binnen. ‘Ans, mijn zuster, hoe vergaat het
de gewonde? Sist het gif nog in zijn venen?
Muggen zijn een harde soort. Een mens kan enkel hopen
dat de ziektes staken. Berg hem goed. En geef hem vaak te drinken.’
Ach, ik wou dat hij mocht blijven.
Want hij heeft niet eens dossiers.
Al wat wij weten is zijn naam, zijn bloedgroep
en dat hij in een ver land door muggen is geteisterd.
{Afbeelding rood met de letter O}
‘Ik heb zo’n dorst en o, wat is het warm.’ ‘Mijn Hauser.’
Zwijgend leg ik een kompres. ‘Wie ben je toch?’
Hauser kijkt me niet begrijpend aan. Hij hoest een beetje.
‘O, wat rood!’ En ijlend grijpt hij naar de borst.
Hij trekt de panden van zijn hemd uiteen.
Ik meen dat hij benauwd van het hoesten is, maar neen,
hij opent woest de ogen, knalt met toortsen in mijn kop,
bonkt met al zijn vuistkracht op zijn bast. ‘Berg me!’
Ach, mijn hoofd.
Het voelt alsof het splijten zal.
Ik ken een tijd waarin mijn haren zingen,
hoor de rode klanken van de sitarspeler.
Dicht bij huis weergalmt het India waarin mijn Hauser
stemmen hoort. En eens het spel gestaakt, voel ik mij troebel.
‘Ja, ik berg je’. Bergen groeien hoog
en in zijn ogen antwoordt niets.
Ik denk dat bergen hem naar mij gaan brengen.
Haren ons naar huis. Dat ik in hem zal zijn.